Kiezen partijen voor Markerwadden of toch voor Markerwaard?

mei 9, 2012 § Een reactie plaatsen

Markerwaard is de naam van een IJsselmeerpolder, die nooit is aangelegd. De Markerwaard moest een polder van 410 km2 groot worden en met een nieuwe Nationale Luchthaven naast Schiphol. In 2003 pas is “definitief” besloten de Markerwaard niet meer aan te leggen, nog geen 10 jaar geleden! Er was zelfs een actieve Vereniging Vrienden van de Markerwaaard, die pleitte voor inpoldering van het Markerweer. De nazaten van deze vereniging pleiten nog steeds voor, wat ze nu noemen,  semi-inpoldering van het Markerweer. Het zou goed zijn voor de discussie en de juiste feiten, wanneer deze vereniging met planologen en architecten weer actief naar buiten gaat treden.

De Markerwadden komt uit de koker van Natuurmonumenten; dankzij een droomgift van 15 miljoen euro begin dit jaar van de Nationale Postcode Loterij, kan Natuurmonumenten een begin maken met de aanleg van een zgn. “oermoeras” van 1000 hectare, wat uit kan groeien tot een groot vogelparadijs in het Markerweer. Dus van een grote, troebele bak met water en slib naar een uitgestrekt natuur- en recreatiegebied op termijn van maar liefst 10.000 tot 15.000 hectare (!). Om alle plannen voor natuur, recreatie, visstand en waterkwaliteit te verwezenlijken zijn op den duur honderden miljoenen euro’s nodig. Want Natuurmonumenten kan op termijn geen vogelreservaat realiseren, zonder dat er weer vissen in het Markerweer zwemmen.

De komende verkiezingstijd ben ik benieuwd naar de voor- en nadelen van beide opties, Markerwadden of Markerwaard? In beide gevallen gaat het om veel belastinggeld en grote consequenties voor Nederland als geheel, want wat willen we in de toekomst met ons land qua planologie? Het zijn afwegingen tussen natuur en landbouw, maar ook tussen natuur en woon- en werkgenot. Hoeveel ontwikkelingsruimte geven we ons land de komende jaren qua bevolking, wegennet, luchthaven, voedselproductie en ruimte voor nieuwe, groene industrie? Denk daarbij ook aan windenergie, teelt van eiwitrijke gewassen, energieboeren, poldersport, visvijvers en andere vormen van recreatie. We dienen letterlijk in ons Poldermodel te zoeken naar de juiste combinatie tussen natuur, landbouw, woonruimte en groene industrie? Genoeg vragen om een commissie van wijze mannen en vrouwen aan te stellen om misschien wel een referendum voor te bereiden over dit onderwerp. Want we hebben duurzaamheid en innovatie hoog op de (politieke) agenda’s staan; wat is er dan mooier om de eigen bevolking te raadplegen over dit dilemma? Met de nieuwe, social media kunnen we in ieder geval heel veel Nederlanders bereiken en een goed beeld krijgen van de voor- en nadelen van moerasvorming of semi-inpoldering. In beide gevallen gaat het om veel geld, om de toekomstige ontwikkelingsruimte en om het woon- en werkgenot van geheel Nederland!

Advertenties

Voedselschaarste nu aanpakken met onze kennis!

maart 11, 2012 § 3 reacties

Rob de Wijk van het Haagse Centrum voor Strategische Studies (HCSS) kreeg in de Rode Hoed bijval van hoogleraar en ex-minister Cees Veerman. “Er is in geen enkel land een regime overeind gebleven, waar de mensen honger hebben”, zeker niet in een land waar corruptie en illegaliteit van betrokken regering hoogtij vieren. Jonge, hoogopgeleide mensen kunnen o.a. met social media een hele bevolkingsgroep mobiliseren. Egypte met zijn Arabische opstand is daar een sprekend voorbeeld van. In combinatie met hoge voedselprijzen en zelfs honger gaat de bevolking tot het uiterste om zo’n regime te verdrijven, met gevaar voor eigen leven en het leven van hun families. De voedselprijzen worden wereldwijd ook nog eens opgedreven door de stijgende vraag naar biobrandstoffen en door hogere grondstof- en energiekosten. Juist door combinatie van droogte, misoogsten en wanbestuur van regeringen wordt een deel van de wereld steeds instabieler, aldus Rob de Wijk. Voedselvoorziening, veiligheid en “geopolitiek” raken steeds meer verweven, met China en ook India als gangmakers. Het Westen ziet voedsel en grondstoffen nog steeds als economisch probleem, terwijl China en India nu al voedsel en grondstoffen als veiligheidsprobleem zien! Voor China geldt bijv. dat 22% van de wereldbevolking gevoed moet worden met 7% van de beschikbare landbouwgrond. De grotere vraag naar voedsel vanuit China blijkt niet door de productie bijgebeend te kunnen worden. Als China de voedselvoorziening niet zeker stelt op middellange termijn, ontstaan ook daar onlusten, die het regime kunnen bedreigen. Precies om die reden koopt China vooral in Afrika grote stukken land (zgn. “landgraps”). Cynisch is het, volgens Rob de Wijk, dat deze “landgraps” vooral in Ethiopie en Soedan plaatsvinden, waar vele mensen juist afhankelijk zijn van de voedselhulp van de VN.  Door klimaatverandering lijkt de grootste ellende voor de voedselproductie te ontstaan in het midden van Afrika. Door uitputting van de ondergrondse watervoorraden in het Midden-Oosten en India, maar ook door de intensieve landbouw in landen als China, wordt de situatie internationaal bekeken nog verergerd, aldus Rob de Wijk. Veel van deze landen hebben een zwak bestuur; deze landen zijn instabiel en staan nu al vaak voor een intern conflict. Voedsel is daarom voor sommige landen inderdaad al een veiligheidszaak geworden en wordt daarom onder “geopolitiek” geschaard. Landen als China laten hun buitenlandbeleid er al mede door bepalen en in sommige landen leidt de voedselproblematiek nu al tot onlusten of raken bepaalde bevolkingsgroepen op drift. Rob de Wijk stelt voor om deze negatieve effecten te verminderen door het Europese landbouwbeleid daarvoor strategisch in te zetten. Om zo probleemlanden van meer voedsel te voorzien, maar dan wel in ruil voor grondstoffen, energie of markttoegang. Een zware denktank vanuit Nederland zou deze gedachte zeker uit moeten werken voor evt.  aanpassing van het beleid in Brussel, want wij kennen (nog) geen honger en dus blijft het Europese regime nog wel een tijdje overeind! Laat ons nu de voedselschaarste, met name in Afrika, maar ook in China en India, structureel aanpakken met onze kennis als exportartikel van de  Nederlandse landbouw. Nu kan het nog vanwege economische redenen in ons buitenlandbeleid, straks moet het misschien wel om veiligheidsredenen?

Waar ben ik?

Je bekijkt artikelen getagd met regeringen voor Boerenlog.

%d bloggers liken dit: